Make your own free website on Tripod.com
 


BÜTÜN ŞİİRLERİ YENİDEN YAZMALI

Geceler hep kurşun gibi işliyorsa göğsünüze, kaçmak isterken hep farkediyorsanız tutsak olduğunuzu, ağlamak isteyipte tutuyorsanız göz yaşlarınızı her defasında, her şeye rağmen umut taşıyabiliyorsanız yüreğinizde, ufacık bir lambanız ya da mumunuz varsa baş ucunuzda, gözlerinize bakınca anlaşılıyorsa yürek yangınınız, hala asi bir tay gibi coşkunsa duygularınız ve varsa taşları bile çatlatabilecek bir sevda maceranız, sesime ses verin, katılın yalnızlığıma.

Hiç bir şey için çılgınca sevinmeye ya da ölümüne üzülmeye değer olmadığını anlamak için biraz geç kalsakta hala yalnızlığımızı dindirebilecek bir cevherimiz -gençliğimiz- var. Yazdıklarım yüreğinizde bir yankı bulursa değerlidir. Yüreğiniz cevap vermiyorsa bana, yazdıklarıma, dert etmeyin. Bu sizin ilk hayal kırıklığınız değil, son da olmayacak. Yazıda geçen “şair” içinizdeki susturulmuş çocuğa, “şiir” ise bizzatihi yaşadıklarınızı, yazıklarınızı, pişmanlıklarınızı temsil eder. Haydi şair! başla okumaya...

Bütün şiirleri yeniden yazmalı. Yeniden kanatmalı bütün yaraları. Belki uyanır gözlerimiz bin yıllk uykulardan. Belki akan kanlar durdurur içimizdeki çağlayanları. Belki hiç bir zaman “Belki” demeyecek kadar kesin olur kararlarımız. Bilmiyorum hangi sebepten bütün şiirleri yeniden yazmalı. Bunun için uyandırmalı içimizdeki ölü şairleri. Homurdanmalarına aldırmamalı, avutmalı onları. “Şair! Bu şiirleri yeniden yazmalısın, yaşatmalısın vurgun yiyen umutlarını, hakkını vermelisin akıtığın kanların” derin bir yarayı deşer gibi bakmalı şairin gözlerine. Kartal yuvasını bozar gibi körüklemeli yürek yangınını.

Sonra eski defterleri getirmeli şairin önüne, yüzünü ağartan satırları. Unuttuğu hatıraları getirmeli sonra, şair bir yanardağ ağzı gibi patlamalı, ağlamalı... ( Dökülünce gözyaşları bembeyaz bir kağıda, dayanamazsın şairin içindeki ağıda.yaşamanın tanımını en çok şair bilir oysa, hesapsız gülmelerin, çılgınca ağlamaların mimarı. Ve belkide bundan ilk, şairler küser yaşamaya; ya da yaşam ilk onları sınar hesapsızca. Hepsi bitimsiz yolların takvim bilmez yolcuları olur çıkarlar. Hepsi korkuyla ümit arsında yaşarlar hayatı. Biraz yenik, biraz yorgun ama hep cesur dururlar yaşamın kıyısında, yolun sonunda.) Ağlamayan şair şiir yazamaz. Gözyaşı şairin, ilk mısrasına düşer şiirin.

Gözyaşı insan yapar şairi. Ve bütün şiirleri gözyaşı ile biter. Bütün gözyaşları şiir olur şairin kaleminde, şairin kalemi gözyaşı döker. Zaten gözyaşından başka ne kalır ki geriye, sevgi mi, hasret mi,umut mu? Şair bilir ki onun tek mirasıdır gözyaşı, hüzünlü gözleriyle vasiyet eder. Önce gözyaşıyla yıkar kağıdı, sonra siyahlıklar düşürür kağıdın ortasına. Bahtına siyahlar düşürür şair, aldırmaz ... Şimdi bu şiirleri yeniden yaz şair, son kez olsun aldatmamacasına kimseyi. Bahtına siyahlar düşürmeyi göze almışcasına. Şimdi bu şiirleri yeniden yaz şair , kanatırcasına ellerinin ayalarını. Son kez içindeki ağıdı haykırırcasına. Bir ilmek ataracasına nakışın ortasına. Şimdi bu şiirleri yeniden yaz şair. yakarcasına bütün vurgunları , son kez tüm surları yıkarcasına . Bir resim yaparcasına tuvalin ortasına. Şimdi bütün şiirleri yeniden yaz şair. Kimse ihanet etmesin diye kimseye. Kimsenin ömrüne yangınlar düşmesin diye. Kimse karşılıksız sevmesin , kimse ölmesin diye şimdi bu şiirleri yeniden yaz şair. Yeniden ve son kez katlan bu acıya. Haydi şair, başla yazmaya....

   

 

İÇİNDEKİLER

 

 

 

 


Copyright © 2004 Avrasya Toplulugu. All right reserved.
Designed By Vazha Devadze